تو خدایی اگر به خود آیی ...
به نام او که آغاز عاشقانه زندگیست ... عشق در رهش در شوق بندگیست
همان گونه بي صدا در دل نجوا مي كنم مهربان! غصه غم ها و تنهايي هاي مرا مخور! اگر چه تلخ ، اما هنوز تنهايي هايم را دوست دارم اگر چه غم آلود به يادت هستم اگر چه تنها، اما از تو گله اي براي نماندنت ندارم! راهي به خدا دارد خلوتگه تنهايي آنجا كه روي از خود آنجا كه به خود آيي
مي خواهم حرفي بزنم. عقل حكم سكوت صادر مي كند
نوشته شده در پنجشنبه شانزدهم مهر 1388ساعت
1:54 بعد از ظهر توسط م _ حسني | |


