به نام او که آغاز عاشقانه زندگیست ... عشق در رهش در شوق بندگیست
آرزو می کنم هیچ وقت دیگر... هیچ جای دیگر... هیچ کس دیگر... دلش پیش دلم گیر نکند. که چون او! با نه گفتن دلم، دلش نشکند تا نفرین نکند مرا به عشق، که عاشق شوم و درد او را بفهمم. تا چو اینک به جرم یک لبخند یک عمر اشک بریزم.
«زمانی که چشم به این جهان گشودی، یک روز بارانی بود. در حقیقت آنچه میبارید، باران نبود، اشک آسمان بود که به خاطر از دست دادن ستارهای گریه میکرد.» «زندگی مانند لبخند ژوکوند است، در نظر نخست به روی بیننده تبسم میکند، اما اگر در او دقیق شوی میگرید.» (جبران خلیل جبران) با شرایط داشته و نداشته!!!! نمی دونم موفق می شم یا نمی شم؟ هزار و یک استرس و اضطراب؟ شهریه؟ زمان کافی؟ منابع؟ و هزار و یک اما و اگر دیگر... نمی دانم با این همه سنگ جلوی پا... می شود امیدوار بود یا نه؟ ولی همین من ناامید یک بار قبلا مزه تمنا و توکل به خدای عشق را چشیده ام و شیرینی این احساس را هیچ گاه با طعم تلخ نا امیدی عوض نخواهم کرد! کاش می شد! حرفی زد شاید فرو نشیند، اندوه دلی... کاش می شد! سکوت را شكست ... شاید بکاهد غمی... و حس بودنی زنده شود! کاش می شد! لحظه ای ماند! شاید نگاهی نگران، آرام بگیرد! کاش می شد لبخندي زد... شايد چهره اي بشكفد! كاش مي شد! اما... بهتر است در سکوت غمها را پنهان کرد! چیزی نگفت. حرفی نزد. نگاهی ندوخت. لبخندي بر لب ننشاند! شاید آتش حسرت دلی، شعله ور شود و وجودی را به آتش بکشد! .... چند روز پیش یکی از شاگردا می گفت: انگار یه دنیا آرامش، تو وجودتون هست که اینقدر آرامید. که حرف زدنتون هم آدم را آرام می کنه! در ضمن گفتند که خیلی مغرور هم هستید (گفتم صادق باشم من که فرشته نیستم هر آدمی پر از خصوصیات مثبت و منفی است) سکوت کردم اما خنده ام گرفت! آرامش!؟ اگه می دونست چقدر هستی ام آشفته است هیچ وقت این حرفو نمی زد! ولی قرار هم نیست که فریاد بزنم دردهایم را... گاهی بهتر است، تنها در سکوت خویش، فریاد کرد! حتی اگر دیگران، فکر کنند، چقدر بی دردی!!! مرا نه سر، نه سامان آفریدند پریشانم، پریشان آفریدند پریشان خاطران رفتند در خاک مرا از خاک ایشان آفریدند! اما خوشحالم که هنوز از غرورم، چیزی باقی مانده است!
چه توانى كه ز كف دادم مفت
من ندانستم و كس نيز به من هيچ نگفت
قدرت عهد شباب
مىتوانست مرا تا به خدا پيش برد
ليك بيهوده تلف گشت جوانى
هيهات و صد افسوس كه چون عمر گذشت
معنى اش فهميدم
م . حسنی هستم
وطنم سرزمین لاله های سرخ و کوههای سر به فلک کشیده سرزمین اشک و لبخند قلب تپنده ی اسیا افغانستان است
دانشجوی علوم تربیتی گرایش مدیریت و برنامه ریزی آموزشی ام
اندیشیدن را دوست دارم همان طور که سکوت را...
رنجها و دردها و اشک ها را بیشتر از شادی و لبخند دوست داشته ام فقط به این دلیل که احساس می کنم در عمق انها می توان درسهای ژرفتری یافت .
نمی دانم چرا ؟
اما خدا را در درددلهای گاه و بیگاه و نوشته هايم دوست داشتنی تر جسته ام تا...
دوسالیست درگیر سوالات بی جواب زیادی هستم و هر چه بیشتر جسته ام کمتر یافته ام .
می دانم !
گمشده ای دارم اگر چه فهمیدم گمشده ی من عشق و انسانهای زمینی نیستند اما من هنوز هم گاهی ...
فقط می دانم باید در جستجوی راه باشم نه همراه...
