به نام او که آغاز عاشقانه زندگیست ... عشق در رهش در شوق بندگیست
کوشش عاشق بیچاره به جایی نرسد می خواستم همه این احساس را به دور بریزم و برای خود زندگی کنم! اتفاقی کوچک نور امیدی بزرگ در میان وجودم روشن کرد. گفت که سراب است. باور نمی کنم! من عاشق می مانم! با این احساس و بی تو! در آخر از من افسانه ای خواهد ماند! خدایا یا مرا به این عشق بسوزان یا بمیران! تا همه هستی ام رنگ عشق بگیرد. آرزو می کنم هیچ وقت دیگر... هیچ جای دیگر... هیچ کس دیگر... دلش پیش دلم گیر نکند. که چون او! با نه گفتن دلم، دلش نشکند تا نفرین نکند مرا به عشق، که عاشق شوم و درد او را بفهمم. تا چو اینک به جرم یک لبخند یک عمر اشک بریزم.
«زمانی که چشم به این جهان گشودی، یک روز بارانی بود. در حقیقت آنچه میبارید، باران نبود، اشک آسمان بود که به خاطر از دست دادن ستارهای گریه میکرد.» «زندگی مانند لبخند ژوکوند است، در نظر نخست به روی بیننده تبسم میکند، اما اگر در او دقیق شوی میگرید.» (جبران خلیل جبران) با شرایط داشته و نداشته!!!! نمی دونم موفق می شم یا نمی شم؟ هزار و یک استرس و اضطراب؟ شهریه؟ زمان کافی؟ منابع؟ و هزار و یک اما و اگر دیگر... نمی دانم با این همه سنگ جلوی پا... می شود امیدوار بود یا نه؟ ولی همین من ناامید یک بار قبلا مزه تمنا و توکل به خدای عشق را چشیده ام و شیرینی این احساس را هیچ گاه با طعم تلخ نا امیدی عوض نخواهم کرد! کاش می شد! حرفی زد شاید فرو نشیند، اندوه دلی... کاش می شد! سکوت را شكست ... شاید بکاهد غمی... و حس بودنی زنده شود! کاش می شد! لحظه ای ماند! شاید نگاهی نگران، آرام بگیرد! کاش می شد لبخندي زد... شايد چهره اي بشكفد! كاش مي شد! اما... بهتر است در سکوت غمها را پنهان کرد! چیزی نگفت. حرفی نزد. نگاهی ندوخت. لبخندي بر لب ننشاند! شاید آتش حسرت دلی، شعله ور شود و وجودی را به آتش بکشد! .... چند روز پیش یکی از شاگردا می گفت: انگار یه دنیا آرامش، تو وجودتون هست که اینقدر آرامید. که حرف زدنتون هم آدم را آرام می کنه! در ضمن گفتند که خیلی مغرور هم هستید (گفتم صادق باشم من که فرشته نیستم هر آدمی پر از خصوصیات مثبت و منفی است) سکوت کردم اما خنده ام گرفت! آرامش!؟ اگه می دونست چقدر هستی ام آشفته است هیچ وقت این حرفو نمی زد! ولی قرار هم نیست که فریاد بزنم دردهایم را... گاهی بهتر است، تنها در سکوت خویش، فریاد کرد! حتی اگر دیگران، فکر کنند، چقدر بی دردی!!! مرا نه سر، نه سامان آفریدند پریشانم، پریشان آفریدند پریشان خاطران رفتند در خاک مرا از خاک ایشان آفریدند! اما خوشحالم که هنوز از غرورم، چیزی باقی مانده است! کاش می توانستم هر چند برای لحظه ای کنارت باشم تا بتوانم کمی از غمهای دلت را تسکین دهم! كاش مي توانستي كنارم باشي و ... اما افسوس که این روزگار غدار، بی وفا تر از این حرفهاست... دردهایت را خوب،آه خوب! می دانم! در دل هر لحظه، ازغمت، می خوانم! احساس می کنم... احساساتم زنجیری نامرئی شده است و تو را محصور کرده است! انگار توان رها شدن را نداری متاسفم ! واقعا متاسفم!!! سعی می کنم رها کنم خویش را از غم این احساس ... تا تو رها شوی ! پرنده ی آزادم (ببخشید اشتباه شد خیلی وقت است که می دانم، نمی توانم از میم مالکیت استفاده کنم، می دانم خیلی وقت است تو را باخته ام! خیلی وقت است بالهای پرواز من شکسته است!!می دانم)! افسوس!!!! اما... تو پرواز کن! زندگی کن برای خودت! بی خیال من و غمهام... بی خیال! همان خواب و خیالهای خوش... همان خاطرات مبهم شیرین... مرا کفایت می کند! همیشه اولین روزها روزهای مهمی هستند! روز اول مثل الفبای اول ... وقتی خواندی مجبوری تا آخرش بری! شاید هم دوست داری که تا آخرش بری! مثل روز اول دیدنت ... مثل حس اولین احساس دلبستگی... مثل... مثل آن اولین روز تدریس که بد شروع شد ولی بهترین سال تحصیلی بود که تا امروز داشتم مثل امروز... اولین روز تدریس در سال تحصیلی جدید (البته با تاخیر(مثل همیشه...))... روز خاصی نبود ... بی تفاوت ... جدی و خشک... (بر خلاف همیشه...) اما همیشه کم کم این روزها... روزهای دلبستگی من می شود به نگاه های معصوم و به لبخند های بی ریا... شاید دارم کم کم دوباره عاشق می شوم! اما ... مثل همیشه عاشق همان عشق! اما هر بار به صورتی متفاوت! اگر چه بی تو من همیشه پائیزم همان گونه بي صدا در دل نجوا مي كنم مهربان! غصه غم ها و تنهايي هاي مرا مخور! اگر چه تلخ ، اما هنوز تنهايي هايم را دوست دارم اگر چه غم آلود به يادت هستم اگر چه تنها، اما از تو گله اي براي نماندنت ندارم! راهي به خدا دارد خلوتگه تنهايي آنجا كه روي از خود آنجا كه به خود آيي انگار تمامی ندارد عشق...! چون...تو! و تعبیرش نیست جز... ای شما! ای تمام نامهای هر کجا! زیر سایبان دستهای خویش جای کوچکی به این غریب بی پناه می دهید؟ این دل نجیب را این لجوج دیر باور عجیب را در میان خویش... راه می دهید؟ (امین پور) حس عجیبیست... احساس می کنم راه زندگی ام را یافته ام اگر چه همراهم را نیافته ام خدایا کمک کن تا مقاومت کنم در برابر ناملایمات و سختی ها... توان مبارزه به من ببخش تا بر موانع غلبه کنم ... و مرا از لطف خودت سیراب کن تا خواستنم توانستن شود. یه مطلبی در مورد هنر خواستن توی اون یکی وبلاگم نوشتم دوست داشتید سر بزنید اینم یه شعر پر از آرزو و امید خانه امید 
خانه ای خواهم ساخت
آسمانش آبی
باز باشد همه پنجره هایش به پذیرایی نور
ساحت باغچه اش پر ز نسیم
حوض ماهی پر آب
قامت پاک درختانش سبز
و ترا خواهم خواند که در این خانه کنارم باشی
سینه آینه تصویر تو را میجوید
که در آیی چو نور
تو به این خانه بیا
در خیابان امید کوچه باور سبز نبش میدان صبوری
آنجا خانه ای خواهی یافت
سر دره خانه چراغی روشن
روی سکویش گلدان گلی
در دل خانه اجاقی دلگرم
با حضور تو در این خانه چه جشنی بر پاست
آسمان شب این خانه پر از چشمک و مهتاب و نسیم
ناودانش پر از موسیقی آب
ای سراغاز امید
تو بدین خانه درا
من به دیداره تو می اندیشم
و به آرامش بودن با تو
چه توانى كه ز كف دادم مفت
من ندانستم و كس نيز به من هيچ نگفت
قدرت عهد شباب
مىتوانست مرا تا به خدا پيش برد
ليك بيهوده تلف گشت جوانى
هيهات و صد افسوس كه چون عمر گذشت
معنى اش فهميدم
م . حسنی هستم
وطنم سرزمین لاله های سرخ و کوههای سر به فلک کشیده سرزمین اشک و لبخند قلب تپنده ی اسیا افغانستان است
دانشجوی علوم تربیتی گرایش مدیریت و برنامه ریزی آموزشی ام
اندیشیدن را دوست دارم همان طور که سکوت را...
رنجها و دردها و اشک ها را بیشتر از شادی و لبخند دوست داشته ام فقط به این دلیل که احساس می کنم در عمق انها می توان درسهای ژرفتری یافت .
نمی دانم چرا ؟
اما خدا را در درددلهای گاه و بیگاه و نوشته هايم دوست داشتنی تر جسته ام تا...
دوسالیست درگیر سوالات بی جواب زیادی هستم و هر چه بیشتر جسته ام کمتر یافته ام .
می دانم !
گمشده ای دارم اگر چه فهمیدم گمشده ی من عشق و انسانهای زمینی نیستند اما من هنوز هم گاهی ...
فقط می دانم باید در جستجوی راه باشم نه همراه...
